Yn cativu savatin, redytu a a mizeja, inte’n lœgu dund’u l’êa scunušŷu, u l’àiva cumensòu a fâ u megu e a vende’na mêxinha fasa: cuší, cu’a sœ čarlaxîa, u s’àiva fætu ’na bunha famma. U rè d’a sitæ u l’êa chéitu inte’na moutîa grave, e u u l’à vušŷu mette a a prœva: u l’è fintu de meščâ yn venin cu’a mêxinha de quellu, e u gh’à prumissu’n prémmiu, se lê u l’æse bœjju. Quellu, pe a puîa de muî, u l’è cunfesòu ch’u l’êa diventòu famuzu nu pe sæximu de megu, ma pe stypiditæ d’a gente. U rè alûa u l’à čamòu l’asenblêa e u l’à ditu: «Quante pensæ d’ese matti, vuî ch’ôfrî e vostre teste a chi nišyn u gh’afidava mancu i pê da câsâ?».
Sta cosa a me pâ dita proppiu pe quelli tantu scemmi che fan inrichî i inbruǧuin.
Nessun commento:
Posta un commento